این متن در زمان برگزاری نمایشگاه اتو پینه، نقاش آلمانی در فروردین 1394
در موزه هنرهای معاصر تهران نوشته و منتشر شد
در این نوشتار تنها بر ویژگیهای هنری رنگهای به کار رفته در برخی از تابلوهای این هنرمند تکیه کرده و به تبیین و تفسیر آن اکتفا میکنم.
چطور میتوان با یک تابلوی نقاشی ارتباط برقرار کرد؟ چطور میتوان اجزاء آن را به تفکیک بازشناخت و ویژگیهای هر یک را در تعامل با دیگری به دست آورد؟ چگونه میتوان با تجزیه و تحلیل نقاشی، روند آفرینش خلاقانهی آن را درک نمود؟ چگونه میتوان بر نحوه شکلگیری سبکها و نحلههای هنر نقاشی پی برد؟ و در نهایت چگونه بیاموزیم که ایدهها و احساسات و اندیشههایمان را که در واقع اموری انتزاعی هستند به تجسم درآورده و در این تجسم، اثری هنرمندانه بیافرینیم؟
"یک قزلآلای رنگینکمانی سی سانتی بود با قوز بزرگی روی پشتش. یک قزلآلای گوژپشت. اولین قزلآلای گوژپشتی بود که میدیدم. قوزش احتمالا به آسیبی مربوط میشد که در کودکی دیده بود. شاید اسبی لگدش کرده بود یا درختی توی توفان روش افتاده بود یا مادرش تخم او را جایی ریخته بود که داشتند پل میساختند." (براتیگان،1390، 99)
نویسنده و کارگردان: جان مایکل مکدونا (John Michael McDonagh)
بازیگران: برندان گلیسون (Brendan Gleeson)، کلی ریلی (Kelly Reilly)، کریس اودو (Chris O'Dowd)
آیا رسانهی سینما ظرفیت پذیرش و یا ارائه مفاهیم انتزاعی همچون مباحث فلسفی، آن هم از نوع نیچهای را داراست یا خیر؟
سکانسپلان (سکانسی بدون برش و در یک برداشت) ویژگی اولیهی فیلم با بازی زمانی و چرخشهای پیشرونده در مدت 134 دقیقه هم تعجب برانگیز است و هم غافلگیرکننده.
"انسان با فضیلت زاده نمیشود، با فضیلت میشود." از متن کتاب
عنوان کتاب «رسالهای کوچک در باب فضیلتهای بزرگ»
نویسنده: آندره کنت اسپونویل
مترجم: مرتضی کلانتریان
ناشر: نشر آگه
تاریخ انتشار: چاپ پنجم 1392
368 صفحه
نام اثر: مریم مقدس و اعضای خانواده پزارو (26-1519)
Madonna With Saints And Members Of The Pesaro Family
نقاشی روی بوم / 488*269 سانتی متر / رنگ روغن
(تابلوی تزیین محراب کلیسای سانتاماریای فراری، ونیز ایتالیا)
هنرمند: تیسین (تیتیان یا تیتسیانو)
شناسنامه کتاب: خانه خوبرویان خفته؛ ترجمه: رضا دادویی؛ انتشارات آمه و انتشارات سبزان - چاپ ششم 1392
گاهی عکس و تصویری ما را گرفتار و درگیر جهانی میکند که ممکن است بدون آن عکس حتی نتوانیم تخیل و تصور وجود اینگونه جهانها را داشته باشیم. عکاس به تجربهی خود از یک فضا و احساسی که در وی برانگیخته، جان میبخشد و جاودانگی را به ارمغان میآورد.
